من در یک خانواده مسیحی ارمنی متولد شدم. کودکی‌ام در کوچه پس‌کوچه‌های خیابان میرزای شیرازی گذشت. ۱۲ ساله بودم که خانواده کوچک ما با غم بزرگی روبه‌رو شد.

 فوت پدر هم از لحاظ عاطفی و هم اقتصادی ضربه سنگینی برای ما بود. 

اون زمان حس می‌کردم مسئولیت خانواده‌ام با من است و به همین واسطه تصمیم گرفتم هم کار کنم هم درس بخوانم. تا ۱۶ سالگی شغل‌های مختلفی امتحان کردم، از کارهای فنی گرفته تا چاپ سیلک، طلاسازی و درنهایت خودم را در کارگاه حکاکی روی ظروف نقره پیدا کردم این هنر من رو جذب خودش کرد. هنری که ریشه در تاریخ و فرهنگ ما ارامنه دارد.

بعد از نسل‌کشی ارامنه در ترکیه، استادان برجسته این هنر به ایران کوچ کردند و در تبریز ساکن شدند و با تاسیس زرگرخانه ایران و زرگر خانه وان، ایرانیان را با این هنر آشنا کردند. 

این هنر من رو غرق در طراحی و دنیای درونم می‌کرد. این شد که رفتم ورق‌های مسی خریدم. تو آشپزخونه خونه‌مون روی میز کوچکی شب‌ها که از سر کار می‌آمدم شروع می‌کردم به تمرین طراحی و حکاکی که درکارگاه یاد گرفته بودم. تا اینکه بعد ۸ سال فعالیت در کارگاه تصمیم گرفتم ورق‌های مسی که تمام تمریناتم بود، به استادم نشان بدهم. 

با شوق‌وذوق ورق‌ها را پیش استادم بردم. استاد یکی‌یکی ورق‌ها را دید و گذاشت کنار میز کارش، یک سیگار روشن کرد و با لحنی آرام ولی گیرا در حالی که از زیر عینکش به من خیره شده بود گفت:«آدیس تو هیچی نمی‌شی تو این کار.»

و این جمله، نقطه‌ی شروع ماجرای من بود.