من هرگز به خاطر نمیارم که برای فرصت زندگی کردن به پدر و مادرم درخواستی داده باشم 

ولی با دست‌و‌دلبازی، این فرصت رو نصیبم کردن

 خلاصه که دونم دادن، آبم دادن، تا بزرگ شدم.

 عقلم که کامل شد فهمیدم

 من یک فرد عادی‌ام با یک نیاز مشخص

 «آرامش خانواده‌ام» 

و چند سالیه که مفتخرم به این رسالت.

 خداروشکر این وسط 

عاشق کارمم هستم و سخت نیست این ادعا، که تا آخر پای اون‌ می‌شینم

 این بین، رسالتم رو فراموش نخواهم کرد.