از  سال‌های نخست دبستان به برادر کوچکترم درس می‌دادم و به این ترتیب علاقه به یادگیری و آموزش در من ایجاد شد. در سال‌های بعد به این نتیجه رسیدم که معلمی شغلی است که علاوه بر انتقال دانش می‌تواند مسیر زندگی افراد را تغییر دهد.

یکی از نقاط عطف مسیر حرفه‌ای من آشنایی با یک استاد برجسته آمریکایی بود. ایشان توانایی‌هایی در من تشخیص داد که خودم به آن‌ها آگاهی نداشتم و با تشویق‌های ایشان در زمینه ظرفیت‌های پٰژوهشی‌ام مرا به این باور رساند که در سطح بین‌المللی هم می‌توانم موفق شوم و اصرار زیادی به ماندن من در آن کشور و ادامه راهم داشت که قبول نکردم.

در کنار این تجربه ارزشمند، تشویق یکی از اساتید همکارم نقش تعیین‌کننده‌ای در مسیر پیشرفتم داشت. ایشان هم به توانایی‌های من باور داشت و با راهنمایی‌هایی عمیق مرا به این باور رساند که در سطح ملی و دانشگاهی می‌توانم نقش اثر گذاری داشته باشم.  اولین لوح تقدیر به‌عنوان پژوهشگر برگزیده را در سال ۱۳۷۷ دریافت کردم. پس از آن لوح‌های متعددی به عنوان استاد سرآمد آموزشی،  پٰژوهشگر نمونه، مولف برتر، بانوی بازاریابی ایران و سردبیر نشریه علمی پر استناد… دریافت کردم و از سال ۱۳۷۰ دانشجویان بسیاری را در کلاس‌های خود داشته‌ام و بیش از ۳۰۰ رساله و پایان‌نامه ارشد راهنمایی کرده‌ام و حدود ۲۵۶ مقاله علمی و پژوهشی داشته‌ام.

در تمام این مسیر همواره لطف و عنایت خداوند همراه من بوده است و همواره درهایی به صورت غیر منتظره برایم گشوده شده است. علاوه بر علاقه و پشتکارم حمایت خانواده‌ام که همواره مانند ستونی پشتم بوده‌اند نیز در موفقیتم تاثیر بسزایی داشته است.