نقطۀ عطف در فرایند خلق اثر هنری از جنس مواجهه و رخداد است. برای من این مواجهه آنجا رخ داد که در پیِ یافتنِ راه گریزی بودم تا امکانِ رهایی از نقش‌ها و هویت‌های اجتماعی سفت و سختِ تحمیل‌شده توسط جامعه را مهیا کند. در چارچوب نظمی که در آن محدودیت‌ها بر فرایند خلق اثر و فرم‌های بازنمایی حد می‌گذارند، گریز به دنیای موتیف‌هایی غیر از سوژه‌های انسانی امکانِ درکی خلاقانه‌تر و شهودی‌تر از جهان را برایم فراهم کرد. برای من این گریز به خلق همنشینی فرم‌هایی خیال‌انگیز و ساده انجامید که از هر محتوای تجویزی فراتر می‌روند و با گذر از دوگانۀ فرم و محتوا، مخاطب اثر را به سیر و نظر در دنیای خیال‌انگیز فرم‌ها دعوت می‌کنند. محتوا در فرم‌های نامحدود به فیگورهای انسانی ته‌نشین می‌شود و اثر از تفسیرهای محتوازده برمی‌گذرد. این میل به فرار کردن از چارچوب‌های تثبیت‌شده در میدانِ نیروهای اجتماعی و فرهنگی مسلط، برای من خالقیت را به‌نوعی با گریز پیوند زد و به سمت آفرینشی نو سوق داد؛ تا دنیایم را در مسیری نو بازسازم.