«دو زن» مبدا تغييرات مهم زندگي من بودند. «مادرم» اهل مطالعه و صاحب اراده بود. «ستتاره فرمانفرمايان» رئیس دانشکده و اولین استاد دانشگاهم بود؛ زمانى كه خدمات اجتماعی (مددكارى اجتماعى) می‌خواندم. در هر شرايطى اميد داشتن و حركت‌كردن را از «شكوفه‌خانم» آموختم. چونانکه كتاب‌خواندن و توجه به رويدادهاى جارى كشورم را. اجتماعى‌بودن، دغدغه مردم داشتن و تصميم‌سازى براى رسيدن به راه‌حل درست و توکل ميراث گران‌بهای مادرم هستند. 

هنوز ضربه‌هايى كه «ستتاره خانم» با دست به‌کنار دسته صندلى چوبى‌اش مى‌زد را به خاطر دارم. می‌گفت: «امان از اين صندلى. خانم سپهری يادت باشد كه صندلى قدرت می‌تونه خیلی آدم را تغییر بده ، باید مراقب بود این صندلی آدم را نگيرد و یه وقت باورش نکنی!» ضربه‌هاى دست استاد از همان زمان «منيّت» را از من گرفت. هيچ‌وقت، هيچ جايگاهی مرا از خدمت با عشق به مردم و مهربانی. ادب و احترام در خدمت دور نکرد.‌ چه زمانى كه مدير كل آموزش بزرگترین دانشگاه علوم انسانی کشور بودم و به عنوان مدير نمونه كشورى انتخاب  شدم، چه وقتى رئيس دانشكده شدم. حتى زمانى كه در رشته علوم انسانى، رتبه اول دانش‌آموختگان ايران را كسب كردم؛ سال ١٣٥٧. 

«ايران»، تعلق به این خاک عزیز و ماندن و خدمت به اجتماع با آنچه از ” خانم ستتاره  فرمانفرماییان” آموختم، شمعی روشن برای راهی بود که  ۴۷ سال است که در آن گام برداشتم.‌ 

ثروت و سرمایه عمرم مدیران شایسته‌ای است که بستر آموزش آنان را با عشق فراهم کرده‌ام .‌خداوند را شاکرم یکی از یکی موفق‌تر و صاحب‌نا‌م‌و‌نشان‌ترند.

 همواره حواس‌ام به “صندلی”بود.‌ 

من، «شهين سپهری‌نور » توسط دكتر غلامحسين‌خان مصدق (نوه دكتر محمد مصدق) ۱۴مهرماه ١٣٣٣ در بيمارستان ميثاقيه تهران بدنيا آمده‌ام.