۱۳۸۵ بود و جهان برایم تاریک تاریک بود. تصمیم گرفتم در یک پارک بنشینم تا اولین رپ‌کن حرفه‌ای زندگی‌ام رو از نزدیک ببینم. ساعت‌ها و روزهای زیاد از ظهر تا شب در پارک شاد میدان ونک منتظر بودم. سال‌های سال بعد… عادت داشتم از آن‌ها که عاشقشان هستم تیشرتی که زیاد پوشیده‌اند را به یادگار بگیرم تا وقتی دلم تنگ شد بپوشم و احساس کنم بغلشان کردم. بهرام داشت می‌رفت، این تیشرت را از او گرفتم. یک جایی از روزگار دیگر دلم برایش تنگ نشد. اما دیدم یادگارش برای من خود این تیشرت نبود. یک طریقت برایم یادگار گذاشت. 

بیست سال گذشته. جهان چرخید و چرخید. همچنان منم، تنهایی و تاریکی. 

با این فرق که اکنون ابتدای صف مسافران این جاده‌ی مه‌آلودم…