اواسط سال ۱۳۷۵ بود که قدیمی‌ترین دوستم رو به‌خاطر سرطان از دست دادم. 

گیج بودم… 

گنگ بودم…

این پوستر رو ۱۰ آذر ۷۵ تو اتاق یکی از عزیزترین آدم‌های زندگیم دیدم و ۱۱ آذر ۷۵ از پله‌های زیرزمین ساختمان پزشکان ندا داشتم می‌رفتم پایین! 

دیدن این پوستر من رو برد محک… من رو محکی کرد… من رو از یک آدم خجالتی تبدیل به صدای محک کرد… من رو با کلی آدم باحال آشنا کرد… من رو شاگرد بهترین اساتیدی کرد که امکان نداشت تو هیچ دانشگاهی دیده بشن… من رو راهنمای جوون‌هایی کرد که عشق کمک و یادگیری ازشون می‌بارید… من رو پارسوآیی کرد که الان هستم

 دیدن همین یک پوستر, شب ۱۰ آذر ۱۳۷۵ ,خیابان آفتاب