این «گِرد» به ذات چیز مهمی نبود، اما بخشی از هرچیزِ مهم در کودکیم بود و مهم‌تر از هرچیزِ مهمی «هم‌بازی» بود.

همسایه بود، دوست بود، توپ بود، منظره بود، دفتر نقاشی بود، گاهی هم فقط همینی بود که حالا هست.

من یاد گرفتم که می‌‌‌شه با یه چیز، هزار تا چیز ساخت و این «گِرد» بهم ثابت کرد که می‌تونم.

بعدها که دوباره خواستم هزارتا چیز بسازم، فهمیدم حتی «یه چیز» هم لازم نیست، با هیچی هم می‌شه هزار تا چیز ساخت.